Μυθιστόρημα αληθινής δύναμης

zoitvnallvn1

Με τίτλο «Οι ζωές των άλλων»  αγαπήθηκε πριν από χρόνια μια γερμανική ταινία, με βασικό θέμα τις παρακολουθήσεις των Μυστικών Υπηρεσιών της Ανατολικής Γερμανίας, της Στάζι και πώς επηρεάζονταν οι ζωές των ανθρώπων.

Με τίτλο «Η ζωή των άλλων» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Gema», το βιβλίο του Neel Mukherjee, ο οποίος γεννήθηκε στην Καλκούτα και μένει στο Λονδίνο, οι ζωές των ανθρώπων στη σύγχρονη Ινδία. Σε μια Ινδία όπου οι φτωχοί θεωρούσαν ότι μετά την απομάκρυνση των Άγγλων, θα μπορούσαν να έχουν τον έλεγχο της χώρας τους, θα μπορούσαν να ζήσουν σαν άνθρωποι, για να ανακαλύψουν ότι οι πλούσιοι θα παρέμεναν πλούσιοι και αυτοί φτωχοί. Ο συγγραφέας ανατέμνει την ψυχή ενός έθνους ξεδιπλώνοντας την ιστορία μιας οικογένειας.

Στο βιβλίο περιγράφεται η ακραία φτώχεια, έτσι όπως ποτέ σχεδόν δεν την έχει βιώσει ο δυτικός άνθρωπος. Μιλάει για ανθρώπους που ζητιανεύουν, με μοναδικό στόχο να εξασφαλίσουν λίγο νερό από αυτά που έβρασαν το ρύζι τους οι πλούσιοι. Το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο θα χύσει το νερό αυτό στο ρούχο της μικρής ζητιάνας και θα της ζητήσει να το στύψει για να το πει.

Οι εικόνες του βιβλίου σε κυνηγάνε και αφού το έχεις κλείσει, ενώ οι χαρακτήρες πλούσιων και φτωχών με τα δικά του προβλήματα ο καθένας, δέσμιοι μιας κοινωνίας με συγκεκριμένους κανόνες, που δεν αφήνουν κανέναν να ευτυχήσει, είναι ολοζώντανοι.  Τη νεαρή χήρα, μπορεί να μην την καίνε πια στην πυρά με το σύζυγο, θα την υποβάλλον όμως στο υπόλοιπο της ζωής της σε αυστηρή νηστεία, προκειμένου να καταπνίξουν τις ορμές της για εύρεση νέου συντρόφου, για διάθεση για ζωή.

Είτε στην Ινδία, είτε στη Γερμανία της εποχής των δύο Γερμανιών, είτε στην Ελλάδα του σήμερα, φαίνεται ότι οι ζωές των ανθρώπων πάντα από κάποιον παρακολουθούνται. Και αυτό δε συμβαίνει ποτέ για το καλό τους.

«Πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο προσπαθώντας να υποδείξουμε τα αμέτρητα παραδείγματα ότι η αστυνομία πάντα ενεργεί ενάντια στο λαό και υπέρ του κράτους. Ήταν τα μαντρόσκυλα της κυβέρνησης, τα αμολούσαν πάνω στο λαό του κράτους κάθε φορά που υπήρχε μια κίνηση για περισσότερη ισότητα, ισοτιμία, δικαιοσύνη και πάντα έκαναν τη δουλειά τους. Κάθε φορά. Δεν είχαν ηθική, δεν είχαν αρχές μόνο μια δουλική υπακοή σε όποιον τους πλήρωνε. Σε όλη την ιστορία, σε κάθε χώρα του κόσμου αυτή η τάξη των έμμισθων υπηρετών του κράτους έχει στραφεί ενάντια στους δικούς της ανθρώπους, τρομοκρατώντας, χτυπώντας και βασανίζοντας εξαπολύοντας ανείπωτη δυστυχία και καταπίεση, σαν αυτές τις αρρώστιες που τα ίδια τα ανοσοποιητικά κύτταρα γυρνάνε και επιτίθενται στο ίδιο το σώμα στο οποίο ανήκουν».

Εντυπωσιακό είναι πώς ένα βιβλίο που μιλάει για την Ινδία και καταλήγει κάποια στιγμή στην Αμερική, τελειώνει με μια γεύση από Ελλάδα.

«Ο Σόνα χαμογελάει. Μια φωνή στο κεφάλι του, μια φωνή από άλλη χώρα, λέει: «Οι Έλληνες έβαλαν τα θεμέλια των μαθηματικών». Έπειτα διαβάζει ξανά Transiere suum pectus mundoque potiri. Να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Αυτό του φτάνει. Αυτό είναι αρκετό»