Στο παγκάκι… με τους άριστους

mitasallas1

Τον Ιωάννη Σάλλα – Μαχαίρα και τον Ανδρέα Μητακίδη συναντήσαμε στον προαύλιο χώρο του Λυκείου της Νέας Ερυθραίας και τους καθίσαμε στο τσιμεντένιο παγκάκι, αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή των φετινών μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Αφορμή για να μιλήσουμε μαζί τους η επιτυχία τους στις εισαγωγικές εξετάσεις, αφού ο Ιωάννης, πέρασε από τους πρώτους  στην Ιατρική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Ανδρέας 32ος στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών Αθήνας, στο ΕΜΠ. Μας μίλησαν για την εμπειρία τους από τις εξετάσεις, εμπειρία που ίσως βοηθήσει άλλα παιδιά που θα δώσουν τη νέα σχολική χρονιά τις δικές τους εξετάσεις, αλλά και για το σχολείο τους. Το Δημόσιο Λύκειο της Νέας Ερυθραίας που τους βοήθησε στην εκπλήρωση του στόχου της για εισαγωγή στη Σχολή που ήθελαν.

Πρώτος στο σχολείο και στον αθλητισμό

Από την ηλικία της Γ’ Δημοτικού είναι ο Ανδρέας στην περιοχή της Νέας Ερυθραίας και πέρασε όλες τις βαθμίδες της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιοχή, έχοντας τις καλύτερες εμπειρίες από τα δημόσια σχολεία.

sallas4a

Πρωταθλητής, με ιδιαίτερες επιδόσεις στο άλμα επί κοντώ, αφού το 2016 κατάφερε να αποσπάσει και αργυρό μετάλλιο στην Γυμνασιάδα που έγινε στην Τραπεζούντα με άλμα 4,60, όπου έλαβαν μέρος αθλητές σχολείων από πολλές χώρες. Σήμερα αγωνίζεται με την ομάδα του Γυμναστικού Συλλόγου Κηφισιάς. Τα προηγούμενα χρόνια, πριν τις Πανελλήνιες ανέφερε ότι δεν είχε δώσει μεγάλο βάρος στο διάβασμα, διάβαζε όμως συστηματικά. Φέτος βέβαια, όσο πλησίαζε ο καιρός των εξετάσεων, άρχισε να έχει λίγο άγχος, κυρίως γιατί δεν γνώριζε πόσο μπορούν να ανέβουν οι βάσεις και πόσα μόρια μπορεί να χρειαστούν για να πετύχει στη Σχολή που ήθελε. Ευτυχώς μόλις έδωσε Έκθεση του έφυγε το στρες και στα υπόλοιπα μαθήματα αισθανόταν πολύ πιο άνετα.

Το Φροντιστήριο το ξεκίνησε από την πρώτη Λυκείου, το οποίο του μετέδωσε πολλές γνώσεις και τον βοήθησε να πετύχει το στόχο του, όμως θεωρεί ότι αποκόμισε σημαντικές γνώσεις και από το σχολείο και τους καθηγητές εκεί.  Το Λύκειο της Νέας Ερυθραίας τον βοήθησε στην προσπάθεια επίτευξης του στόχου του, με το προσωπικό ενδιαφέρον των καθηγητών, παρά τον μεγάλο αριθμό των μαθητών σε κάθε τάξη (23 μαθητές), ο οποίος δυσχεραίνει να λυθούν πολλές ασκήσεις και να μπορέσουν οι μαθητές να κουβεντιάσουν όλες τους τις απορίες.

Πρόσθεσε ακόμα ότι το Δημόσιο σχολείο έχει το πλεονέκτημα, σε σχέση με τα φροντιστήρια ότι διαθέτει αίθουσες πειραμάτων και αν υπάρχει κάποιος καλός καθηγητής είναι πολύ μεγάλη βοήθεια για την εκμάθηση της ύλης μαθημάτων όπως η χημεία και η βιολογία. Η πειραματική εκπαίδευση είναι ένας μεγάλος παράγοντας για την ανάπτυξη ενός μαθητή και στο Αναξαγόρειο οι καθηγητές βοήθησαν πολύ με δικές τους πρωτοβουλίες όσους από τους μαθητές ήθελαν να μάθουν κάτι περισσότερο.

Ο Ανδρέας ξαναξεκίνησε τις προπονήσεις στο άλμα επί κοντώ που σταμάτησε πριν το Πάσχα για να αφοσιωθεί στις εξετάσεις και μας ανέφερε πόσο δύσκολο είναι για τους αθλητές της πόλης μας να αθλούνται στο ΟΑΚΑ, αφού το Ζηρίνειο έχει πια παροπλιστεί λόγω της αποτυχημένης ανακατασκευής του ταρτάν.

Τον ρωτήσαμε γιατί δεν ήθελε να δώσει εξετάσεις στη Γυμναστική Ακαδημία, μιας και είναι αθλητής. Το ενδιαφέρον του όμως ήταν να πετύχει στη σχολή που πέρασε. Πρόσθεσε ότι από τους γονείς του είχε αμέριστη στήριξη και δεν ένοιωσε ποτέ πίεση, μια και αυτοί γνώριζαν ότι ήταν ικανός να κανονίζει μόνος του τι θέλει και τι δεν θέλει.

Όραμα για καλύτερη κοινωνία

Το Λύκειο δεν είναι μόνο εξετάσεις λέει και αποδεικνύει εκ του αποτελέσματος ο Ιωάννης Σάλλας-Μαχαίρας, ο οποίος μπήκε 4ος στην Ιατρική και αντιμετωπίζει μεν με περηφάνια την επιτυχία του αυτή,  περιμένει όμως με ανυπομονησία να περάσει στο επόμενο στάδιο, αυτό του φοιτητή. Αισιόδοξος, παρά τις άλλες προοπτικές που εξασφάλισε και του ανοίγονται, αποφάσισε να σπουδάσει στην Ελλάδα, θέλοντας να συμβάλλει σε κάτι καλύτερο που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει στη χώρα. Ο Ιωάννης ο οποίος πήγε στη Β’ Λυκείου στο Λύκειο της Νέας Ερυθραίας, ερχόμενος από ξενόγλωσσο σχολείο, κατάφερε να πάρει 18,3 στην Έκθεση. Οι υπόλοιποι βαθμοί του ήταν  20 στη Βιολογία και στη Φυσική και 19  στη Χημεία.

Ο λόγος του στρωτός, ενδιαφέρων, δε χρειάστηκε ιδιαίτερη παρότρυνση, ούτε ερωτήσεις για να μας διηγηθεί πώς εξελίχτηκε για αυτόν η χρονιά που πέρασε. Ένας σχεδόν μονόλογος, που θα μπορούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς σε θεατρική παράσταση. Ένας μονόλογος που αποδεικνύει ότι το ελληνικό σχολείο έχει ενδιαφέρον, αρκεί να έχουν όραμα αυτοί που το υπηρετούν, αυτοί που το παρακολουθούν. Οι στόχοι επιτυγχάνονται όταν έχουν τεθεί.

Κάποιοι βέβαια τον ενέπνευσαν. «Και ξανά προς τη δόξα τραβά», του είχε πει κάποια καθηγήτρια, όταν ένιωθε αμφιβολίες.

Ο Ιωάννης διηγείται το χρονικό μιας πορείας προς την επιτυχία. Ένα χρονικό που θα μπορούσε να εμπνεύσει ή να παροτρύνει όσους ετοιμάζονται τη νέα σχολική χρονιά για εξετάσεις. Ένα χρονικό που μπορεί να δείξει τον τρόπο δουλειάς προς την κατάκτηση οποιουδήποτε στόχου.

«Από την αρχή ήθελα να σπουδάσω Ιατρική και μόνο. Για να το επιτύχω δεν έκανα υπερβολές, δε διάβασα 12 ώρες την ημέρα αλλά σταθερά, κάθε μέρα δύο ώρες.  Δεν έκανα απουσίες από το σχολείο για να διαβάσω. Το σχολείο με βοήθησε στην επιτυχία μου.

Κάποιο άγχος βέβαια υπήρχε, το οποίο όμως με εγκατέλειψε μετά το Πάσχα. Ήξερα ότι είχα διαβάσει αρκετά καλά, αν και πάντα μέχρι το τελευταίο λεπτό μπορεί να υπάρχει κάτι να μάθεις. Την περίοδο όμως μετά το Πάσχα κάνεις μια ενδοσκόπηση και εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις περιθώρια να κάνεις πια πολλά πράγματα, αν δεν τα έχεις κάνει μέχρι τότε.

Οι ενδοσχολικές εξετάσεις που προηγούνται των Πανελλήνιων σε βοηθάνε να διαπιστώσεις τις γνώσεις σου. (Γελώντας αναφέρει ότι πήγε λίγο χειρότερα στις ενδοσχολικές εξετάσεις από ότι στις Πανελλήνιες).

Ήμουν σίγουρος από την αρχή ότι στη Βιολογία θα είχα πολύ καλό βαθμό.  Δεν περίμενα κάτι χαμηλότερο από το 20, αν και εκτός από τον προσωπικό μόχθο, τον κόπο μιας χρονιάς, είναι σημαντικός παράγοντας τόσο η τύχη, όσο και η ψυχική ηρεμία. Μια ψυχική αναστάτωση μπορεί να σε απομακρύνει από την επιτυχία.

Το μάθημα της Βιολογίας το αγαπάω, είχα και έναν εξαιρετικό καθηγητή στο Λύκειο της Νέας Ερυθραίας, τον Γιώργο Χατζάτογλου, ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ, όχι μόνο σε ακαδημαϊκό επίπεδο αλλά και ηθικά και συναισθηματικά. Όλοι οι μαθητές έχουμε και δύσκολες χρονιές, όλοι χρειαζόμαστε πλάι μας έναν καθηγητή να μας ενθαρρύνει, να μας τονίσει κάποια χαρακτηριστικά μας, τα οποία θολώνουν όταν έχουμε άγχος και αγωνία. Οι καθηγητές μας μάς βλέπουν κάθε μέρα, πολλές ώρες και είναι αυτοί που μπορούν να μας τονώσουν την αυτοπεποίθηση.

Από την άλλη η Φυσική με δυσκόλευε περισσότερο από τα άλλα μαθήματα. Δεν μου ήταν ευχάριστο να τη διαβάζω. Οι καθηγητές μου όμως με το δικό τους τρόπο με ενθάρρυναν να κατανοήσω σε βάθος το μάθημα και τελικά να το αγαπήσω.  Συχνά παραπονιόμουν αλλά ο καθηγητής μου μού έλεγε ότι θα είναι το μάθημα που θα έγραφα τον ψηλότερο βαθμό. Έτσι όταν κατάλαβα ότι είχα γράψει πολύ καλά στη Φυσική, επαναπαύθηκα.

sallas1a
Η φιλόλογος του Αναξαγόρειου Λυκείου Ν. Ερυθραίας Μαρία Δαμάσχη, ο Ανδρέας Μητακίδης, ο διευθυντής του Λυκείου Παναγιώτης Σπιθουράκης και ο Ιωάννης Σάλλας – Μαχαίρας

Η Χημεία, μ’ αρέσει πολύ, είναι ένα μάθημα με συντελεστή βαρύτητας και διάβαζα συστηματικά, κυρίως όμως από το Φλεβάρη και μετά. Αυτό διότι μέσα στο χειμώνα έδωσα εξετάσεις και για την Ιατρική του Πανεπιστημίου του Μάαστριχτ, και στη χημεία η ύλη ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που είχα για τις ελληνικές εξετάσεις. Προερχόμουνα από ξενόγλωσσο σχολείο, με αγγλοσαξωνικό σύστημα και έδωσα εξετάσεις και με εκείνο το σύστημα. Όταν τέλειωσα από εκεί ξεκίνησα να διαβάζω παλιότερα θέματα, καθώς και πολύ θεωρία, που την υποτιμάνε πολλοί μαθητές. Η Χημεία δεν είναι μόνο επίλυση ασκήσεων αλλά άρτια γνώση του αντικειμένου και κατανόηση. Εάν γνωρίζεις την ύλη του σχολείου είναι μια πολύ καλή βάση και για το Πανεπιστήμιο.

sallas3a
Το εργαστήριο Χημείας του Αναξαγόρειου Λυκείου Ν. Ερυθραίας

Όταν πήγαινα Β’ Λυκείου, σκόπευα να σπουδάσω έξω. Μετά την ενθάρρυνση όμως των καθηγητών μου από όταν ήρθα στο Λύκειο της Νέας Ερυθραίας, αποφάσισα να δώσω Πανελλήνιες και έτσι ξεκίνησα την προετοιμασία το Σεπτέμβριο του 2016.

Ήμουν αφοσιωμένος στο σχολείο, δεν έχανα ούτε μέρα μαθήματος, έδινα σε όλα τα μαθήματα σημασία. Ένας καλός βαθμός στην έκθεση δεν είναι αποτέλεσμα διαβάσματος ενός μαθήματος αλλά όλων των μαθημάτων.

Είναι κρίμα που στην Γ’ Λυκείου δεν κάναμε αρχαία ελληνικά. Η Αντιγόνη που είχα διδαχτεί πιο πριν, ακόμα και αυτή με στιγμάτισε, υιοθέτησα κάποιες φράσεις  από το αρχαιοελληνικό κείμενο και έκανα μια παραπομπή στο γραπτό μου. Όταν γράφεις, σκέφτεσαι και αυτόν που θα το διορθώσει, προσπαθείς να μπεις στη θέση του. Ένα αισθητικά καθαρό γραπτό κερδίζει, όπως και όταν φαίνεται το ήθος του μαθητή, το γνωστικό και πνευματικό του υπόβαθρο. Θεωρώ λάθος τα φυλλάδια και τις σημειώσεις που δίνουν στους μαθητές. Αυτό δείχνει πνευματική μονομέρεια, δε βγάζει αυριανούς πολίτες. Η προετοιμασία για την έκθεση είναι κάτι περισσότερο και ξεκινάει από νωρίς. Προσωπικά πριν πάω στο Γενικό Λύκειο δεν είχα γράψει ποτέ έκθεση στα ελληνικά.

Το Αναξαγόρειο με βοήθησε πολύ να πετύχω το στόχο μου και το αισθάνομαι σαν  οικογένειά μου. Οι συμβουλές των καθηγητών μου με βοήθησαν να κατασταλάξω σε αυτό που πέτυχα.  Οι καθηγητές μας ενθάρρυναν να προχωρήσουμε στις επιλογές μας. Η βοήθειά τους και η επιδοκιμασία τους, βοηθάει πολύ στον ψυχισμό και είναι καταλυτικός παράγοντας για την αποβολή του άγχους και της ανασφάλειας. Το μάθημα γινόταν σε ακαδημαϊκό επίπεδο αλλά και μετά το μάθημα δίνονταν περισσότερες ασκήσεις σε όσοςυ ήθελαν. Το ακαδημαϊκό και το ωρολόγιο πρόγραμμα ήταν αυτό που με βοήθησε να πάρω  τις σωστές αποφάσεις. Η πληθώρα των μαθημάτων, 17 στη Β’ Λυκείου και 14 στη Γ’, η πολύπλευρη γνώση, προκειμένου να επιλέξουμε τι μας ταιριάζει. Μπορεί να μην υπάρχει επαγγελματικός προσανατολισμός, υπάρχουν όμως οι καλοί καθηγητές που θα σε κατευθύνουν. Στο χέρι του καθηγητή είναι να αναπαράγει και να εμβαθύνει στο Λύκειο ένα κομμάτι από την ύλη που θα διδαχτείς και θα εμβαθύνεις στο Πανεπιστήμιο. Έτσι δίνοντας κάποια ιδέα για το τι θα επακολουθήσει, φεύγεις από το σχολείο όχι κουρασμένος αλλά διψασμένος και ανυπομονώντας για την επόμενη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Αυτό μας έδωσε το σχολείο μας, το οποίο διαθέτει ένα πολύ καλό περιβάλλον και πρωτότυπο για δημόσιο κτίριο, το οποίο κτίστηκε την δεκαετία του ’90, με αρκετούς και άνετους χώρους εκπαίδευσης αλλά και ψυχαγωγίας, με εργαστήρια, οργανωμένη βιβλιοθήκη και χώρους άθλησης. Επιδέχεται μεν επιδιορθώσεις αλλά είναι σε γενικές γραμμές πολύ φιλικό στους μαθητές.

Ουσιαστικά μέχρι τα Χριστούγεννα προετοιμαζόμουν και για το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ.  Έφτιαξα τα χαρτιά μου,  έγραψαν από το σχολείο συστατικές επιστολές, ενώ από τον προηγούμενο Μάιο μέχρι το Φλεβάρη πήγαινα και στο ΚΑΤ εθελοντικά. Απαραίτητη προϋπόθεση για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο είναι 240 ώρες εθελοντική εργασία σε νοσοκομείο.  Εκεί διαπίστωσα ότι δεν έκανα λάθος σε σχέση με την επιλογή μου για την ιατρική και αποφάσισα ότι μου αρέσει η χειρουργική και συγκεκριμένα η καρδιοθωρακοχειρουργική.  Δεν μπορώ να πω, ήταν μια πλούσια χρονιά, όπου έβγαινα κιόλας, αν και όχι πολύ συχνά. Πήρα μέρος ακόμα και σε πολιτιστικό πρόγραμμα αλλά και σε περιβαλλοντικό όμιλο, που είχε το σχολείο.

Τέσσερα ήταν τα μαθήματα που έπρεπε να δώσω και για το Πανεπιστήμιο της Ολλανδίας, εκτός από φυσική, χημεία, βιολογία, που ήταν στην Ελλάδα, ήταν και τα μαθηματικά. Έπρεπε επίσης να δώσω συνέντευξη, ενώ παίζει ρόλο και η αναλυτική βαθμολογία του σχολείου του Α’ τριμήνου.  Στη συνέντευξη υπήρχε γνωστικό και μη γνωστικό μέρος. Στο μη γνωστικό ενδιαφέρονταν να μάθουν γιατί αποφάσισες να γίνεις γιατρός, κάποιο περιστατικό που σε συγκίνησε στην εθελοντική εργασία, ώστε να διαπιστώσουν και την ανθρώπινη πλευρά του μαθητή.

Οι αιτήσεις για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ήταν 4.500 και θα έπαιρναν μόνο 295 φοιτητές. Με ρώτησαν τι με ξεχώριζε από τους άλλους.  Εκεί τους είπα απέξω τον όρκο του Ιπποκράτη, αναφέροντας ότι θα ήθελα να υπενθυμίσω στους μελλοντικούς μου συναδέλφους, σήμερα, στον 21ο αιώνα, με την κρίση αξιών, ήθους και σχέσεων που βιώνουμε, το σκοπό που είχε διατυπώσει ο Ιπποκράτης. Ήταν συγκινητικό που οι Ολλανδοί γνώριζαν τον όρκο που διατυπώθηκε στην Ελλάδα 25 αιώνες πριν.  Εκεί τιμάνε την αρχαία ελληνική γλώσσα, η ιατρική επιστήμη στηρίζεται στους αρχαίους  Έλληνες και εδώ πάμε να την εξαφανίσουμε από το ωρολόγιο πρόγραμμα.

Στις 15 Απριλίου πήρα τα αποτελέσματα ότι έγινα δεκτός, δεν επαναπαύθηκα όμως και είπα πανηγυρικά «ναι» στην Ελλάδα. Στόχος μου ήταν να γράψω καλά, όχι μόνο γιατί ζητούσαν σαν επιβεβαίωση και το βαθμό των Πανελληνίων αλλά γιατί ήθελα να σπουδάσω εδώ. Την ελληνική μου ταυτότητα τη βρήκα στο Αναξαγόρειο Λύκειο της Νέας Ερυθραίας, γνώρισα τον ελληνικό πολιτισμό, αν και θα ήθελα να μπορούσα να διαβάσω περισσότερο λογοτεχνία και ιστορία. Θα ήταν πιο δημιουργική η χρονιά αν αντί για 4 μαθήματα, μπορούσα να διαβάζω 14 μαθήματα. Για μένα οι Πανελλήνιες δεν ήταν βάρος. Μετά από κάποια στιγμή, σε κάθε μάθημα που έγραφα, ήμουν χαλαρός, απόλαυσα τις εξετάσεις. Πρέπει να είσαι ψύχραιμος στις εξετάσεις.  Είχα λίγο φόβο μην πάθω τίποτα γιατί είχα μια φίλη που είχε πάθει κρίση πανικού.  Ήθελα να γράψω καλά για να μη χρειαστεί να φύγω στο εξωτερικό.  Η θέληση είναι ένας παράγοντας που συνδράμει στην επιτυχία.

Αν ο μαθητής δε διαθέσει την χρονιά αυτή ως κάτι δημιουργικό, αν δεν τη δει ως μια χρονιά καθοριστική για το μέλλον, δε θα πετύχει.  Οι Πανελλήνιες δεν είναι μόνο αποτέλεσμα διαβάσματος αλλά ένα κράμα. Χρειάζεται στόχος και επαγγελματικός προσανατολισμός, να ξέρουμε πραγματικά τι θέλουμε. Πρέπει να κρατάμε το καλό από κάθε τι. Είμαι τυχερός γιατί είχα αποφασίσει τι θέλω. Ακόμα και στο μηχανογραφικό δε δήλωσα καμία άλλη σχολή. Δε θα συμβιβάζουμε με τίποτα άλλο.  Δεν πήγαινα για να μπω πρώτος. Μου αρκούσε και τελευταίος στην Κρήτη. Πάντα όμως στην ιατρική.

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι στοιχείο της ταυτότητας της ελληνικής, με την έννοια της ελληνικής παιδείας. Ο κάθε μαθητής θα πρέπει να θέλει να γράψει για τον εαυτό του, για προσωπική καταξίωση, για την ευγενή άμιλλα.  Νιώθω ότι είναι υποχρέωση κάθε Έλληνα πολίτη. Κάπως όπως το να πας στο στρατό. Γράφεις για την πατρίδα σου και θεωρώ ότι δεν πρέπει ποτέ να καταργηθούν. Πιστεύω ότι οι εξετάσεις έχουν και συναισθηματική αξία, ενώνοντας γενιές. Γύρω από τα οικογενειακά τραπέζια, δύο και τρεις γενιές, μπορεί να έχουν ως θέμα συζήτησης τις εξετάσεις. Ο καθένας μιλάει με συγκίνηση για τις δικές του εμπειρίες. Θεωρώ ότι οι Πανελλήνιες φέρνουν τις γενιές πιο κοντά.

Φυσικό είναι να μη χαίρονται όλοι με την επιτυχία σου. Υπάρχουν και οι κακεντρεχείς, οι μεμψίμοιροι. Μερικές φορές προέρχεται από κάποιους που δεν το περιμένεις, μια στάση λίγο περίεργη, που μαθαίνεις να αγνοείς.

Δεν έχω απηυδήσει από το διάβασμα και βιάζομαι να κάνω φοιτητική ζωή. Πήρα μια γεύση από τα μαθήματα και τώρα έχω μεγαλύτερη όρεξη να εμβαθύνω, να εμπλουτίσω τις γνώσεις που κέρδισα. Ανυπομονώ να δω και τα θέματα των επαναληπτικών εξετάσεων, των ομογενών, να σκεφτώ τις λύσεις τους.

Κέρδισα πολλά από τη χρονιά που πέρασε, δεν κουράστηκα. Οι εξετάσεις έχουν θετικές και αρνητικές πτυχές αλλά ο κάθε μαθητής αποφασίζει πώς θα το διαχειριστεί. Οι Ολλανδοί εξετάζουν την ανθρωπιά του φοιτητή με τη συνέντευξη αλλά και με τις δικές μας εξετάσεις διαπιστώνεται η υπομονή, η πειθαρχία, η επιμονή, η ψυχραιμία, η αγωνιστικότητα, πράγματα σημαντικά.

Θα προσπαθήσω να μπω στη Βουλή των Εφήβων, θα ήθελα να προτείνω εκεί τα σχέδιά μου. Θα ήταν καλό οι Πανελλήνιες να αποδεσμευτούν από το Γενικό Λύκειο, να μπορεί στο σχολείο να μορφωθεί κάποιος πραγματικά και τα τέσσερα εξεταζόμενα μαθήματα να είναι προπαρασκευαστικά.  Το σχολείο δεν είναι μόνο ένα απολυτήριο. Θα πρέπει  να ενισχύσουν την ελληνική ταυτότητα των εξετάσεων, όχι από την άποψη της ιθαγένειας και της υπηκοότητας, αλλά του πολιτισμού. Γι’ αυτό το λόγο αποφάσισα να μείνω στην Ελλάδα. Τα επόμενα έξι χρόνια, ως φοιτητής, να αγωνιστώ όσο πιο πολύ μπορώ γιατί και εγώ, ένας μαθητής, θέλω να συνδράμω, να «γιατρέψω» την ηθική κρίση που βιώνουμε, να σταματήσει η πνευματική μονομέρεια, να ανοίξουμε τα μάτια μας, να αγωνιστούμε, να ανεξαρτητοποιηθούμε, να σεβαστούμε τις ελληνικές καταβολές μας, να αποχτήσουμε πιο ευρεία μόρφωση.

Όπως το Δημόσιο σχολείο και τα ελληνικά κρατικά νοσοκομεία, επιδέχονται αναβάθμιση και βελτίωση. Με θέληση και με όραμα για μια καλύτερη πατρίδα όλα φτιάχνονται. Έμεινα για να παλέψω.  Δε θέλω να περάσουν έξι χρόνια και να έχω απλά ένα πτυχίο ιατρικής.  Θα ήθελα να έχουν αλλάξει αρκετά και να έχω συμβάλλει με το δικό μου τρόπο, στην ανανέωση, αναβάθμιση του ελλαδικού κράτους και  της κοινωνίας. Δεν αρκεί να γιατρεύουμε ανθρώπους και να παραβλέπουμε την κοινωνία. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του γιατρού.

Προς το παρόν, δεν κοιτάζω τα μεταπτυχιακά. Βλέπω μόνο το πρώτο εξάμηνο. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές και ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με τις φιλοδοξίες, τα οράματά του, τη στιγμή που καλείται, παίρνει τις ανάλογες αποφάσεις.

Αγάπησα πολύ το Αναξαγόρειο Λύκειο. Τις δύο φιλολόγους, τη Μαρία Δαμάσχη, στη λογοτεχνία, τη Λίνα Δημητρίου, που μας έκανε πέρυσι μεσαιωνική ιστορία, τον ήρωα της βιολογίας,  Γιώργος Χατζάτογλου, τη μαθηματικό, Κωνσταντίνα Κοκκίνη.  Καθηγητές του Δημοσίου, που μου είχαν δώσει το θάρρος να τους παίρνω 12 το βράδυ αν ήθελα να μου λύσουν κάποια απορία.

Αγάπησα και το ΚΑΤ, παρ’ όλες τις αντιξοότητες που συνάντησα. Στο Μάαστριχτ το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο συνδέεται με εσωτερική γέφυρα με το Πανεπιστήμιο, για καλύτερη επαφή των φοιτητών. Στην ξενάγηση όμως μου φάνηκε άδειο. Στο ΚΑΤ οι αίθουσες, οι διάδρομοι, σφύζουν από ζωή.  Μένουμε στην Ελλάδα για να διορθώσουμε τα ελαττώματα του πονεμένου κράτους. Δε θα ξεχάσω ποτέ το χρόνο που πέρασα στο νοσοκομείο. Πρέπει να αναγνωρίσουμε τα καλά της Ελλάδας και να προσπαθήσουμε. Θέλει πάλη και δυναμικούς χαρακτήρες».