- Σιγά τον κίνδυνο. Δεν ένοιωθα κίνδυνο, αλλά πως άρχιζε η γνωριμία μου μ’ ένα κομμάτι άγνωστο ως τώρα και ας είχα μέσ’ την οικογένειά μου φιλάθλους με αδυναμία στο «κόκκινο».  

Σαν έβγαλα το ημερολόγιο και σηκώθηκα να προσεγγίσω το φίλαθλο με το αυτοκόλλητο, εκείνος το έβγαλε και το κόλλησε στην ανοιχτή σελίδα. Δίπλα μου ο Ελληνοκύπριος φίλος του μου εξήγησε πως ήταν καμπάνια ενάντια στη βρετανική εφημ. «Sun», που τον Απρίλη του '89, όταν έχασαν τη ζωή τους 96 οπαδοί της Λίβερπουλ, σε γεμάτη κερκίδα ορθίων, στο Χίλσμπορο του Σέφιλντ, πριν την έναρξη του ημιτελικού κυπέλλου με τη Νιούκαστλ, η εφημερίδα πήρε θέση κατηγορώντας τη Λίβερπουλ. Hillsborough justice campain. Ο απέναντί μου, κοκκινομάλλης με φακίδες και γελαστά μάτια φώναζε δυνατά, μας προέτρεπε να δούμε Liverpool το βράδυ, να δούμε αγώνα. Από το συνωστισμό, τις φωνές, ζεστάθηκε, έβγαλε την μπλούζα του και όπως σηκώθηκε στην πλάτη του γυάλιζε ένα τατουάζ με κύπελλα και το λογότυπο της ομάδας του. Αθλητική carracher ο παίκτης,  το νούμερο 23 η νέα μπλούζα. Την παλιά του, την άφησε ενθύμιο στα χέρια της έκπληκτης, μελαχρινής κοπέλας δίπλα μου.  

Άνοιγαν παράθυρα, οι φωνές, τα τραγούδια δυνάμωναν, αδύνατο να επιβιβαστούν στους σταθμούς. Οι κοπέλες δίπλα μου ξεθάρρεψαν, φωτογράφιζαν το πάθος των φιλάθλων, έστελναν μηνύματα με τα κινητά. Ένα δεύτερο αυτοκόλλητο από άλλο φίλαθλο, κόλλησε στο ημερολόγιό μου. 

 Tickets for fans, not sponsors.  Ο Ελληνοκύπριος φίλαθλος άρχισε να μιλάει στη διπλανή μου για την Αμμόχωστο, το πατρικό του στα κατεχόμενα. Γύρω στα σαράντα, ηλικιακά, ζει στην Πάφο, ήρθε πρώτη φορά στην Αθήνα με την ομάδα του, συνεχίζει να μιλάει για κείνο το μοναδικό του ταξίδι στην κατεχόμενη πατρίδα του. 

 - Μόνο στην παραλία μας άφησαν, δεν μας επέτρεψαν να δούμε τα σπίτια μας.  

Το στυλό μου έπαψε να γράφει, προσπάθησα να βρω κάτι στην τσάντα, εκείνος το αντιλήφθηκε, αφήνοντας ένα δικό του στο ανοιχτό σημειωματάριό μου. Ως γύρισα να τον ευχαριστήσω, είδα πως ήταν συγκινημένος από τη συζήτηση για την πατρίδα του, μακριά από το πανηγύρι που συνεχιζόταν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με σημαιάκια forca Milan, στεκόντουσαν ήσυχα κοντά στην πόρτα.  

- Είναι Rossoneri, Rossoneri. Είπε ο Κύπριος. Κατάλαβα πως ήταν Ιταλοί φίλαθλοι, η κυρία γύρω στα εξήντα πέντε με πινελιές κόκκινες - μαύρες στο σκαμμένο πρόσωπό της. Αλλά; Είχα απορίες, φαινόταν μάλλον, ο απέναντί μου έσκυψε ξαφνικά στο ημερολόγιό μου, σημειώνοντας μια ιστοσελίδα^ @gol.com 

 Ξαφνιάστηκα. Κάτι έλεγε φωναχτά αλλά η οχλαγοή και τα λίγα αγγλικά μου, μ’ άφησαν πάλι με απορία.  

Ο Ελληνοκύπριος γύρισε να διευκρινίσει για να πάρω περισσότερες πληροφορίες, αν θελήσω, για την ομάδα τους. 

 Πλησιάζαμε στο ΟΑΚΑ. Τους ενημερώσαμε να κατέβουν και ξαφνιάστηκα όταν άρχισαν να μας χαιρετάνε εγκάρδια, σαν παλιούς φίλους.  

Στο σταθμό της Ειρήνης η ανθρωποθάλασσα μεγάλωσε. «Κόκκινοι» άνθρωποι παντού, με κρεμασμένα χαρτιά, need ticket, άπειρα κουτιά μπύρα, πλαστικά κύπελλα με κορδέλες, φουσκωμένα σαν μπαλόνια, άλλοι ντυμένοι με σημαίες, καπέλα με κονκάρδες. Όλα στο κόκκινο! Μια παρέα μεθυσμένων έστησαν χορό στην άκρη της αποβάθρας.  

Η φωνή δίπλα μου με συνέφερε. Ως εκείνη τη στιγμή ζούσα τη χαρά τους, την ελπίδα τους, σ’ ένα πανηγύρι ζωής. Η ηλικιωμένη κυρία πιότερο, ίσως ενημερωμένη και επιφυλακτική. 

- Πάω να παίξω στοίχημα στη Μίλαν, μακριά απ’ αυτούς τους αναίσχυντους. Θα δεις τι θα γίνει το βράδυ! Όπως στη Ρόδο θα κάνουν και εδώ τα χειρότερα, συμπλήρωσε ο σύντροφός της, σπρώχνοντας με τα πόδια του τα άδεια κουτάκια με μπύρες, κάτω απ’ τα καθίσματα. Η οικογένεια με τα «κόκκινα μαλλιά» γύρισαν να τον κοιτάξουν, ησυχάζοντας το τρομαγμένο κοριτσάκι τους που κρατούσε μια σημαιούλα κόκκινη Liverpool στο ένα χέρι και ένα need ticket, στο άλλο. 

 Rood to Athens, έγραφε η μπλούζα της μαμάς και ο κοινός μας δρόμος στην Αθήνα τελείωσε. Λίγο πριν τον αγώνα Λίβερπουλ - Μίλαν, όσο κρατάει μια διαδρομή τρένου Ομόνοια - Κηφισιά.